Why Do We Have To Choose? - ณัฏฐ์ กิจจริต

บทที่ได้รับกับตัวเราแตกต่างกันมั้ย 

ในเรื่องรับบทเป็นบอมครับ เป็นโปรแกรมเมอร์ ถ้าโดยรวมๆ ก็มีความคล้ายกันเยอะ แต่น่าจะเป็นในรายละเอียดซะมากกว่า คือบอมเป็นคนที่มีความชอบหลากหลาย และบางครั้งความชอบในแต่ละเรื่องมันไม่ได้พอดีกับสังคมของเขา เขาก็เลยมีหลายสังคมมีเพื่อนหลายกลุ่ม 

ส่วนตัวผมก็คล้ายๆ บอมนะ ผมก็มีความชอบหลายอย่าง แต่มันก็ไม่ได้แปลกแยกกับสังคมรอบข้างขนาดนั้น อย่างเช่นผมตอนเด็กๆ ชอบวาดรูป แต่เพื่อนส่วนใหญ่จะเตะบอล เล่นดนตรี ผมก็ต้องหาพื้นที่ที่ทำให้ผมมีตัวตนในสังคมนั้นขึ้นมา ไม่อย่างนั้นเราก็จะถูกสังคมกลืนไปกับอะไรที่มันไม่เป็นตัวเรา 


ก่อนหน้านี้มีผลงานอะไรมาบ้าง 

2 ปีที่ผ่านมานี้จะเป็นมิวสิกวิดีโอและหนังสั้นซะส่วนใหญ่ครับ 


ระหว่างซีรีส์สั้นๆ กับหนังเรื่องยาวแตกต่างกันอย่างไร 

ซีรีส์สั้นๆ เรามีเวลาได้อยู่กับตัวละครน้อย อย่างซีรีส์เรื่องสั้นล่าสุด มีเวลาอยู่กับตัวละครแค่ 7-8 คิว ฉาย 4 ตอน เราก็ยังเข้าใจในตัวละครไม่มากพอ เหมือนยังไม่สนิทกับตัวละคร ยังไม่เข้าใจว่าจะดราม่าทำไม แต่กับบอมในเรื่อง App War เราอยู่กับบอมมาหลายเดือน พอหลังๆ มีฉากดราม่าผมแทบไม่ต้องแทนค่าอะไร
ในความรู้สึกของตัวละครเลย ผมรู้สึกถึงความเป็นบอมเลย 


ชอบอะไรในการแสดง 

ชอบการไปออกกอง (หัวเราะ) ชอบแสดง ชอบเวลาแสดงเสร็จแล้ว เหมือนได้สร้างอะไรบางอย่างทิ้งเอาไว้ คงเพราะผมเรียนสถาปัตย์ด้วย สิ่งที่ผมชอบที่สุดในเชิงสถาปัตย์คือการคิดและสร้างมันขึ้นมาให้เป็นรูปร่าง มันคล้ายกันกับการแสดง ที่มันต้องหาความต้องการของตัวละคร ทำความเข้าใจ ถ่ายทอดออกมา แสดงออกมาให้คนอื่นได้เห็น


ได้ไปเรียนการแสดงเพิ่มเติมไหม 

เรียนเพิ่มครับ คือต้องบอกก่อนว่าอารมณ์ของผมจะเหมือนกราฟนิ่งๆ ไม่ให้มันขยับไปไหนและไม่พยายามทำให้อารมณ์มันแปรปรวนมากด้วย อย่างหนังดราม่าเค้นอารมณ์ความรู้สึกหนักๆ นี่ผมไม่ดูเลยนะ แล้วมันเป็นผลเสียต่อการแสดง พอได้เข้าคลาสการแสดง เหมือนเจอคนที่สามารถดึงเราออกจาก Comfort Zone ได้ พอครั้งแรกที่ได้ออกมา มันก็ไม่ได้แย่นี่ เรียนการแสดงเหมือนมีที่ให้ได้ลองผิดลองถูก และอีกอย่างผมเป็นคนไฟต่ำ ไม่ค่อยมีพลังงาน เฉื่อยๆ พอได้ไปอยู่ในคลาสที่มีคนไฟแรง ทำให้เราได้รับพลังงานบางอย่างจากคนพวกนี้ และช่วยให้เราก้าวข้ามกำแพงบางอย่างที่เราไม่เคยทำมาก่อนได้ 


ซีนอารมณ์มีปัญหากับเรามั้ย 

แล้วแต่เรื่องมากกว่าครับ ส่วนใหญ่ที่เจอมาจะไม่ได้เป็นตู้มซีนอารมณ์มาเลย ตัวละครจะค่อยๆ สร้างขึ้นมาแล้วระเบิดตอนท้ายๆ เลยยังพอมีเวลาที่จะเข้าใจตัวละครนั้นได้บ้าง


ฉากเรียกน้ำตายากไหม

เอาเป็นว่าดีขึ้นเยอะแล้วกัน ฮ่าๆ 


ใครดราม่าเก่งสุด 

ทู เห็นทูแบบนี้น้ำตามาไวมากนะ ผมเคยเข้าฉากดราม่าด้วยกันครั้งหนึ่ง ทูถ่ายทอดออกมาแล้วผมรู้สึกจริงๆ พี่หรั่งก็ได้นะ แต่พี่หรั่งเค้าจะมีลักษณะกายภาพบางอย่างที่ต่อให้เค้าดราม่าขนาดไหนผมก็ยังแอบขำอยู่ (หัวเราะ)


คิดว่าเราจริงจังกับการแสดงช้าไปรึเปล่า

จะว่าช้าก็ได้นะ แต่เรียกว่าเรามีความเข้าใจต่อการแสดงมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ดีกว่า ตอนเริ่มต้นเราก็มีความเข้าใจการแสดงอย่างหนึ่ง เรียนรู้ไปได้ซักพักความเข้าใจก็เปลี่ยนไปมีช่วงที่ชอบงานของตัวเอง บางช่วงก็เกลียดงานตัวเอง ผ่านความผิดหวังมาประมาณหนึ่ง ทุกอย่างมันผสมผสานให้กลายเป็นตัวเราอย่างทุกวันนี้ที่มีความสุขกับการไปกอง อยากไปยืนหน้ากล้องทำงานของเราให้ดีที่สุด มีคำพูดของอาจารย์คนหนึ่งผมยังจำได้เลย “ถ้าเราซื่อสัตย์ต่อการแสดง ซักวันมันจะมีที่ให้เรายืนในฐานะนักแสดง” สุดท้ายพอผมรู้แล้วว่าแค่อยากแสดง มันสบายตัวขึ้นเยอะ คนเริ่มมองเห็นงานเรามากขึ้น จริงๆ ก็ไม่ช้าไปหรอก มันคือเวลาที่หล่อหลอมให้เป็นตัวผมมากกว่า


ระหว่างนั่งหน้าโต๊ะเขียนแบบกับหน้ากองถ่าย สถานที่ไหนที่เราอยู่ได้ทั้งวัน 

มันส่งเสริมกันนะ อย่างช่วงเรียนเราอยู่กับงานสถาปัตย์เยอะๆ มันตันๆ ตื้อๆ ผมอยากเบรก ผมก็เลยกระโดดมางานแสดง สลับไปมาเหมือนตัวละครบอมเลย 


มีไอดอลในการทำงานไหม 

ไอดอลเรื่องงานสถาปัตย์มีเยอะมากเลยนะ เพราะเราต้องดูงานของหลายคน ถ้าตอบว่าเป็นใครไปซักคนมันคงจะไม่แฟร์ แต่ถ้าเป็นเรื่องแนวคิด ผมให้เป็นอาจารย์โจ้ อาจารย์ที่ปรึกษาทีสิสผมแล้วกัน ผมจองเป็นที่ปรึกษาตั้งแต่ตอนทำงานในสตูดิโอแล้ว เขาเป็นคนที่มองโลกแง่บวกมาก เข้าใจทุกอย่าง มองผ่านทุกมุมมอง เขาเป็นเหมือนโค้ชฟุตบอลที่พาเราวิ่งจนเราหมดแรงแต่เรายังอยากวิ่งกับเขาต่อ เราอยากเป็นลูกน้องคนแบบนี้ 


ทีสิสจบทำเกี่ยวกับเรื่องอะไร 

โรงหนังครับ ผมอยากเอาสิ่งที่เรียนกับสิ่งที่ชอบมารวมกัน ผมก็เอาทฤษฎีของหนังอย่างเรื่อง Framing เรื่ององศากล้อง แล้วนำมาจัดวางในพื้นที่สถาปัตย์ เปลี่ยนให้เป็นพิพิธภัณฑ์ความรู้ของภาพยนตร์ ค่อยๆ เล่าเรื่อง แบบ One Way Flight
ที่เราดูทีเดียวจนจบ ถ้าพลาดตรงไหนต้องกลับมาดูใหม่ ให้ความรู้สึกของการเดินพิพิธภัณฑ์แบบการดูหนัง


ชอบดูหนังแนวไหน 

ชอบทุกแนวยกเว้นหนังผี แต่ชอบดูคนเดียวนะ เราอยากโฟกัสกับหนัง แต่ถ้าชวนใครไปดูด้วยแล้วเขาเล่นมือถือนี่ผมจะหงุดหงิดมาก 

 

ชอบเฟซบุ๊กหรืออินสตาแกรม 

อินสตาแกรมไม่ค่อยวุ่นวาย ปิดคอมเมนต์ (หัวเราะ) ไม่ใช่อะไรนะ ผมว่ารูปมันสวยกว่าไง บางทีผมอยากเท่ๆ ลงรูปหล่อๆ แล้วมีคอมเมนต์ “ทำไรอะ” เดี๋ยวดิ ไม่ใช่ในนี้ดิมึง จากเพื่อนทั้งนั้น รูปสวยๆ ตั้งใจลงเต็มที่ เพื่อนคอมเมนต์ “ไข่ตั้ง”


มองเห็นอะไรจากการผ่านชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้ 

ตอนเด็กๆ เราจะมีเป้าหมายที่ใหญ่มาก แต่พอเราโตขึ้นมาเป้าหมายเราเล็กลง แต่มากขึ้น ไหนจะผ่อนบ้าน ผ่อนรถ เรื่องที่บ้าน เรื่องส่วนตัว เป้าหมายเล็กลงแต่ชัดเจนมากขึ้น และมันชัดเจนมากว่าเราต้องการอะไร รู้ว่าเราต้องทำอะไรเพื่อให้ได้อะไรมา เข้าใจชีวิตว่ามันไม่ได้แย่ขนาดนั้น ผมว่าผมซื่อสัตย์กับตัวเองมากขึ้น เช่นผมเป็นคนที่ไม่ชอบเอาตัวเองไปติดกับใคร อยู่คนเดียวได้ดีประมาณหนึ่ง แต่เมื่อก่อนเราเป็นคนไม่กล้าปฏิเสธคน ก็จะโดนลากไปนู่นไปนี่ เจอคนนู้นคนนี้ ทั้งที่จริงๆ เราแค่อยากนอนอยู่บ้าน แต่ตอนนี้ผมกล้าที่จะบอกว่าไม่ไปนะ อยากอยู่บ้าน กล้าที่จะบอกความต้องการของเราจริงๆ ผมคิดว่าผมเข้าใจคนรอบๆ ตัวมากขึ้น เราหาความสุขกับชีวิตง่ายขึ้น กลับบ้านไปตอนกลางคืน กินข้าว ดูยูทูบ เดือนไหนช่วงปลายเดือนมีเงินเหลือก็ไปกินข้าวร้านดีๆ หน่อย มองโลกเป็นความเฉยๆ ไม่ขาวไม่ดำ ไม่ตัดสินใคร รู้สึกชอบตัวเองมากขึ้น


มองเห็นอะไรในอนาคตของการทำงานอีก 

คือตอนนี้ผมสารภาพเลยว่าถ้าใครมาเรียกว่าสถาปนิกผมยังรู้สึกกระดากใจมากนะ คนบางคนจบต่างประเทศมา ทำงานบริษัทใหญ่ๆ เขายังไม่กล้าเรียกตัวเองว่าสถาปนิกเลย มันต้องผ่านประสบการณ์และอะไรมาเยอะมาก คงเพราะเราเรียนวิชาชีพนี้มาด้วยเลยเซ็นซิทีฟกับเรื่องพวกนี้ กับเรื่องการแสดงเราก็ยังพูดได้ไม่เต็มปากว่าเราเป็นนักแสดง ถ้ามองในอนาคตการทำงาน ผมก็อยากเรียกตัวเองให้เต็มปากว่าเราเป็นอะไรกันแน่ จะได้กรอกในพาสปอร์ตได้ซักอย่าง (หัวเราะ)


Tags :