Editor's Talk - One Peaceful Day

“ปีใหม่ไปไหน” น่าจะเป็นคำถามที่ฮิตที่สุดในช่วงนี้

ส่วนเรา--คนทำงานสื่อสิ่งพิมพ์อย่างนิตยสารและสื่อออนไลน์ จะถามประโยคที่แตกต่างออกไป เช่น โรงพิมพ์ปิดวันไหน เอเจนซี่เริ่มหยุดงานวันไหนนะ ต้องปิดเล่มล่วงหน้าถึงฉบับไหน ฯลฯ เพราะฉะนั้นเดือนธันวาคมจึงไม่ใช่เดือนแห่งการเฝ้ารอเทศกาลเฉลิมฉลองหรือวันหยุดยาวของเรา และยิ่งเดือนไหนมีวันหยุดต่อเนื่องมากเท่าไร นั่นเท่ากับว่าเดือนนั้นหรือเดือนก่อนหน้านั้น เรายิ่งต้องทำงานหนักขึ้นหลายเท่าตัว เพราะเป็นการทำงานล่วงหน้า เพราะฉะนั้นคำถามที่ว่าปีใหม่ไปไหน เราอาจจะมีคำตอบ แต่เป็นคำตอบที่เต็มไปด้วยความหวั่นเกรง ไม่แน่ใจ และดูไม่ค่อยตื่นเต้นสนุกสนานเท่าไรนัก เช่น แผนที่วางไว้ว่าจะไปเที่ยวตั้งแต่ 28 ธันวาฯ จะล่มไหม งานที่แพลนไว้จะเสร็จทันหรือเปล่า จะมีสายด่วนเข้ามาให้ต้องนั่งแก้งานทางหน้าจอก่อนขึ้นเครื่อง หรือตอนที่กำลังจะออกไปเที่ยวอีกหรือเปล่า ฯลฯ

เอาน่ะ มันก็ไม่ถึงกับแย่ขนาดนั้นเสมอไปหรอกนะ เพียงแต่อาจจะมีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อเท่านั้นเอง

เหมือนเช่นการถ่ายปกฉบับนี้ ย้อนกลับไปในวันที่เราถ่ายภาพปกคลาวเดีย จักรพันธ์ุ แม้จะถ่ายในห้องพักบนคอนโดสูง แต่ลมหนาววันนั้นก็ทำให้เราตื่นเต้นกับอากาศหน้าหนาวของเมืองไทย แม้ว่าคำว่า ‘หนาว’ ในวันนั้นอุณหภูมิจะอยู่ที่ยี่สิบปลายๆ ก็ตาม ความตื่นเต้นอีกอย่างที่ส่งผลมายังการถ่ายแฟชั่นในเซ็ตนี้ก็คือ ‘แดด’ วันนั้นแดดสวยมาก ทำให้การถ่ายโดยใช้แสงแดดและแสงธรรมชาติออกมาสวยกว่าปกติ เพราะมันเป็นแดดหน้าหนาว ผมเลยคิด (เอง) ว่าต่อจากนี้เราถ่ายเอาต์ดอร์ในแสงแดดหน้าหนาวกันเถอะ!

วันที่เราถ่ายออม สุชาร์ กับ ปีเตอร์ เดนแมน นั้น แดดสวยไม่ต่างกัน ผิดแต่ว่าอุณหภูมิเฉียด 40 องศาฯ ภายใต้ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของปีเตอร์ ใครจะรู้บ้างว่าทุกครั้งที่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ปีเตอร์จะมีสภาพราวกับเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำหลังการอาบน้ำด้วยฝักบัวเสร็จหมาดๆ ทุกครั้งไป 

ก็สงสารปีเตอร์นะ แต่แดดมันสวยน่ะ!

เรามักจะตื่นเต้นกับสิ่งที่เฝ้ารอคอย เกิดขึ้นไม่บ่อย หรือนานๆ มีที แน่นอนว่ามันเป็นธรรมดาของมนุษย์ มนุษย์เมืองร้อนก็มักรอคอยอากาศหนาว แค่ 25 องศาฯ ก็อยากเอาเสื้อกันหนาวออกมาใส่แล้ว ส่วนมนุษย์เมืองหนาวก็เฝ้ารอคอยการมาถึงของฤดูร้อนและแสงแดด มีแดดเพียงรำไรก็เฮละโลกันออกมาปิกนิกเต็มสนาม 

ส่วนมนุษย์เงินเดือนอย่างพวกเราต่างก็รอคอยการมาถึงของวันหยุดยาวสิ้นปี โบนัส การได้ไปเที่ยว ปลอดจากสิ่งที่เรียกว่าการงาน ความเหนื่อยยาก วุ่นวาย ปัญหา หรือสิ่งเดิมๆ ที่เรามักพบเจอในการทำงานและชีวิตประจำวัน

แต่ก็แปลก เรากลับหนีจากปัญหารถติดของกรุงเทพฯ เพื่อไปรถติดที่อื่น ติดกันเป็นคอขวดตั้งแต่อยุธยาถึงสระบุรี เราหนีจากความวุ่นวายในห้างใหญ่ของกรุงเทพฯ ไปสู่ความวุ่นวายของชายหาด เมืองฮิปๆ แหล่งท่องเที่ยวหลักที่ผู้คนพลุกพล่าน ทุกร้านรวงเต็มแน่น สั่งอาหารทีนั่งรอกินข้าวไปอีก 2 ชั่วโมง จะว่าไป เหมือนเราหนีปัญหาจากที่หนึ่งไปสู่อีกที่หนึ่ง ที่มีปัญหาไม่ต่างกัน 

“ปีใหม่ไปไหน” อาจจะเป็นคำถามที่ยังถามกันอยู่ทุกเทศกาล แต่อาจจะต้องเติมต่อท้ายด้วยว่าไปไหนดีที่รถไม่ติด คนไม่เยอะ ไม่ต้องแย่งกันเดิน แย่งกันกิน แย่งกันอยู่ ฯลฯ 

คุณว่าที่ไหนดี


สันติชัย อาภรณ์ศรี

บรรณาธิการบริหาร