Editor's Talk - Mr.Pay It All

คุณเปย์กับอะไรบ้าง?

ผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่ซื้อทุกอย่างที่เป็น Snoopy บ้านเขาราวกับเป็นพิพิธภัณฑ์ Snoopy สาขาย่อยแห่งประเทศไทยเชียวแหละ และทุกครั้งที่เห็น Snoopy เราก็จะนึกถึงเขา เพื่อนอีกคนเปลี่ยนกระเป๋าถือออกจากบ้านทุกวัน ทั้งแบรนด์และไม่แบรนด์ ที่รู้ก็เพราะเขาจะถ่ายรูปลงเฟซบุ๊กให้เราได้ดูทุกวันจริงๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากระเป๋าทุกใบของเขาสวยจนเราก็อยากจะมีบ้าง ส่วนผมเองชอบซื้อของตกแต่งบ้านสไตล์วินเทจ ในขณะที่ผมก้มมองมือถือ สไลด์ไปมาหรือพิมพ์ตอบข้อความอย่างตั้งใจ...ไม่ได้ตอบข้อความเกี่ยวกับเรื่องงานหรือตอบไลน์สนทนากับแม่หรอก ผมกำลังสั่งซื้อของอยู่ บางวันได้เก้าอี้ บางวันได้แชนเดอเลียร์ บางวันได้ถ้วยจานหรือของจุกจิก

เรามักแพ้ทางอะไรบางอย่างเสมอ 

แต่ในขณะเดียวกัน เราก็มักจะตระหนี่ในเรื่องบางเรื่องอย่างไม่เข้าเรื่อง อย่างผมเองเวลาไปกินข้าว แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยเมนูที่อยากกินเต็มไปหมด แต่เมื่อถึงเวลาสั่งจริงๆ ก็มักจะคิดว่ากินคนเดียวไม่หมดหรอก เสียดาย สุดท้ายจึงมักจบลงที่การได้กินอาหารที่ตัวเองไม่ได้อยากกินที่สุด—จำพวกอาหารจานเดียว เพราะว่ามาคนเดียว กินคนเดียว จะได้ไม่เหลือให้ต้องเสียดาย ทั้งๆ ที่เรื่องกินอันถือเป็นปัจจัยสี่ในชีวิตน่าจะเป็นเรื่องที่เราควรจะเปย์โดยมิต้องพะวักพะวง แต่ตรรกะนี้ก็ใช้ไม่ได้อยู่ดีกับบรรดาฟิตเนสเกิร์ล ฟิตเนสบอย ที่ต้องคอยควบคุมการกินเพื่อดูแลรักษารูปร่าง

เพราะคนเราไม่ได้ใช้ตรรกะหนึ่งเดียวในการดำเนินชีวิต แม้เราจะยึดถือวิถีและความเชื่ออย่างหนึ่งในเรื่องหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกัน ในบางเรื่องเราก็ยอมรับในสิ่งที่เป็นขั้วตรงข้ามซึ่งใช้ตรรกะคนละชุดกัน 

ความผิดพลาดเชิงตรรกะนี้ หากมันเป็นแค่ของที่เราแพ้ทางอย่างของแต่งบ้านสไตล์วินเทจ และการสั่งอาหารในแบบของผม หรือเรื่องไร้สาระอื่นๆ ก็คงเป็นแค่เรื่องขำๆ ที่เอาไว้ให้สมองซีกซ้ายและซีกขวาทะเลาะกันเล่นๆ ทางความคิด แต่ในขณะเดียวกัน หากความผิดพลาดนี้กลับลามไหลไปยังเรื่องอื่นๆ ของสังคมจนเกิดภาพเหมารวมที่ไร้ตรรกะและเอียงกระเท่เร่ ก็ทำให้เกิดภาวะตรรกะวิบัติได้ 

ตัวอย่างเช่นการพิจารณากฎหมายการแต่งงานของคนเพศเดียวกัน ซึ่งถ้าพูดกันจริงๆ หากยึดความเท่าเทียมกันในการเป็นมนุษย์ ‘สิทธิ’ นี้ก็ควรจะเป็นสิทธิโดยชอบธรรมดังเช่นคู่ชายหญิงภายใต้กฎหมายเดียวกัน โดยไม่ต้องมานั่งพิจารณาอีกว่าจะ ‘ผ่าน’ หรือ ‘ไม่ผ่าน’

หรือเมื่อมีข่าวคู่รักเพศเดียวกันในต่างประเทศที่จดทะเบียนแต่งงานกันแล้ว ต่อมาไม่นานก็หย่าร้าง ก็จะมีความคิดเห็นตามมาประมาณว่า “นี่ไง พอให้แต่งงานกันก็เลิก เพราะเพศเดียวกันมีความสัมพันธ์ที่ฉาบฉวยแบบนี้ไง” 

ภาพเหมารวมที่เต็มไปด้วยตรรกะอันผิดเพี้ยนยังเห็นได้ในเรื่องอื่นๆ ไม่ว่าการป่วยของคนรูปร่างสมส่วนกับการป่วยของคนอ้วน แน่นอนว่าความอ้วนมักจะถูกยกขึ้นมาให้เป็นจำเลยเสมอ โดยที่ยังไม่ได้เช็กถึงข้อเท็จจริงอื่นๆ ประกอบ มันจึงเป็นตรรกะว่าเพราะอ้วนจึงทำให้ป่วย เพราะอ้วนจึงหาแฟนไม่ได้ (เอ๊ะ ก็ความอ้วนเป็นสาเหตุทำให้เกิดโรคจริงๆ นี่) หรือการที่คนจนกินเหล้ากับคนรวยกินเหล้า ก็ให้ภาพที่แตกต่างกัน (จนอยู่แล้วทำไมไม่เก็บเงิน แต่ดันเอามาซื้อเหล้ากิน นี่มันเข้าข่ายโง่ จน เจ็บนี่)

เห็นไหมว่าเรื่องเดียวกันแท้ๆ แต่มันอยู่ที่คุณจะใช้ตรรกะชุดไหนไปจับความคิด 

แต่ผมมาคิดว่าเอาแค่เรื่องง่ายๆ ใกล้ตัวผมก่อนดีกว่าอย่างเรื่องกิน หากต่อนี้ไปผมอยากจะกินอะไร จะสั่งมาให้หมด ไม่ต้องมาหาตรรกะซับซ้อนอะไรอีก ถึงจะกินอยู่คนเดียวและกินไม่หมด ก็ช่างมัน!

 สันติชัย อาภรณ์ศรี

บรรณาธิการบริหาร