Editor's Talk - How You Remind Me

พอรู้ว่าอนันดาและจ๋า ณัฐฐาวีรนุช กำลังจะแสดงภาพยนตร์ร่วมกันอีกครั้ง และเป็นภาพยนตร์ของผู้กำกับที่ชื่นชอบ วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ผมก็ไม่รอช้ารีบคว้าคิวมาขึ้นปกทันที

แต่ในความเร็วด่วนนั้นก็เต็มไปด้วยความลังเลว่าจะถ่ายคู่ หรือจะถ่ายเดี่ยวดี การถ่ายคู่ก็มีข้อดีคือทั้งสองเคยแสดงหนังผีสุดคลาสสิกร่วมกันมาก่อนเมื่อ 14 ปีที่แล้ว ซึ่งทุกคนยังจดจำได้ดีกับหนังเรื่อง ‘ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ’ และในหนังเรื่องใหม่นี้ ‘สิงสู่’ ก็เป็นหนังผีอีกเช่นเดียวกัน หรือหากจะเป็นการถ่ายเดี่ยวอนันดาก็คงไม่มีปัญหา เพราะเราเคยร่วมงานกันหลายต่อหลายครั้งตั้งแต่เขายังเป็นละอ่อนผมยาว จนสนิทสนมกันเป็นอย่างดี

เหตุแห่งความลังเลใจในการขอคิวจ๋า-ณัฐฐาวีรนุช ทองมี มาร่วมงานกันครั้งนี้ก็เพราะว่าเราเจอกันครั้งสุดท้ายในงานศพน้องสาวของเธอ และน้องสาวของเธอคือเพื่อนสนิทของผมนั่นเอง ซึ่งเหตุการณ์นั้นยังคงสั่นไหวอยู่ในใจมาจนถึงทุกวันนี้ แต่ผมก็ตัดสินใจถ่ายปกคู่ และเป็นคนสัมภาษณ์จ๋า ณัฐฐาวีรนุช ด้วยตัวเอง

“มันยังไม่ผ่านเลยค่ะ จากวันที่น้องไม่อยู่จนถึงตอนนี้ ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึง คิดถึงตลอด คิดถึงทุกวัน แล้วก็มันจะมีสิ่งที่หลายๆ คนเจอ แล้วก็จะเตือนกันว่าเฮ้ย เราอย่ารู้สึกผิด ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ทำ แต่เราจะรู้สึกผิดว่าทำไมเราช่วยเขาไม่ได้ สิ่งนี้มันจะเกาะกินใจมากๆ เพราะฉะนั้นถามว่าจ๋าผ่านไปหรือยัง ยังนะ” จ๋าตอบคำถามเกี่ยวกับเหตุการณ์ในครั้งนั้น ที่เราต่างน้ำตารื้นตั้งแต่ผมเริ่มถามแล้ว

จูน น้องสาวของจ๋า ณัฐฐาวีรนุช เรียนอยู่คณะศิลปศาสตร์ ส่วนผมเรียนคณะนิติศาสตร์ แต่ด้วยเพื่อนสนิทส่วนมากของจูนอยู่กลุ่มเดียวกับผมที่คณะนิติศาสตร์ ทำให้เธอมักจะมาคลุกคลีตีโมงอยู่กับพวกเรา จนหลายคนนึกว่าเธอเรียนนิติฯ และกลายเป็นสมาชิกในกลุ่มไปโดยปริยายตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงปัจจุบันก่อนที่เธอจะเสียชีวิต

ในชั้นเรียนภาษาอังกฤษ อาจารย์ให้จับคู่ทำงานพรีเซ็นต์หน้าห้อง เราจับคู่กัน แต่ด้วยความเกเร เราไม่ได้เตรียมงานพรีเซ็นต์ไว้ สิ่งที่เราทำคือพูดด้นสดเหมือนเวลาที่จูนจัดรายการในฐานะวีเจ และเราก็ร้องเพลง ‘Cruisin’ เวอร์ชั่น Huey Lewis และ Gwyneth Palthrow จากหนังเรื่อง Duets คู่กันเป็นการพรีเซ็นต์ในวันนั้น แน่นอนว่าอาจารย์ไม่ค่อยปลื้มเท่าไรนัก แต่ในชั้นเรียนเต็มไปด้วยเสียงโห่ฮิ้ว ทำให้เรารอดตัวไปได้

และก่อนจะเกิดเหตุการณ์ที่สร้างความเศร้าเสียใจให้แก่ผมและจ๋า รวมถึงพวกเราทั้งหมด จูน ผม และเพื่อนๆ ในกลุ่มเพิ่งจะไปเที่ยวด้วยกันที่พัทยา ภาพของความสนุกสนานในการได้ใช้เวลาด้วยกันเหมือนสมัยเรียน นอนคุยกัน ทำอาหาร กระโดดลงสระว่ายน้ำ ถูกบันทึกไว้บนเฟซบุ๊กและปรากฏขึ้นมาย้ำเตือนทุกๆ ปี เช่นเดียวกันกับสิ่งที่บันทึกไว้ในใจอย่างไม่เคยเลือนหายไปไหน มันพลอยแต่จะโผล่ขึ้นมาสร้างความเจ็บปวดทุกระยะ การมาเจอจ๋า ณัฐฐาวีรนุช ในครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

“ถ้าเราคิดถึงเราจะเป็นทุกข์ ถ้าเราระลึกถึงเราจะเป็นสุข พอเราคิดถึงอยากให้เขายังมีชีวิตอยู่ อยากให้ไม่เป็นอย่างนั้น เราคิดถึงเขาจังเลย อยากเจอ เราก็จะเจ็บปวด แต่ถ้าเราระลึกถึง เฮ้ย วันที่เขาอยู่มีสิ่งดีๆ แบบนี้นะ หรือวันนี้เขาไม่อยู่ตรงนี้แล้ว แต่เราระลึกถึงเขาว่าสิ่งที่จะทำให้มันดีต่อไปได้คืออะไร เราก็จะเป็นสุข” จ๋าเล่าถึงการจัดการกับความรู้สึกเศร้าและเป็นทุกข์ของเธอ

หลังจากถ่ายปกและแฟชั่นเสร็จ ผมกลับบ้าน เปิดเพลง ‘Cruisin’ ฟังอีกครั้ง ฮัมตามเบาๆ ถึงแม้ครั้งนี้จะต้องร้องคนเดียว แต่ครั้งหนึ่งผมกับจูนก็เคยได้ร้องเพลงนี้ร่วมกัน แต่เมื่อคิดกลับไปอีกครั้ง จากที่เคยเศร้าก็พอจะยิ้มได้กับความบ้าบอของเรา

บุญเท่าไรแล้วที่อาจารย์ไม่ให้สอบตก

สันติชัย อาภรณ์ศรี

บรรณาธิการบริหาร