Editor's talk - (Don’t) Be Your Own Worst Enemy

เวลาเราจะให้กำลังใจใคร เรามักจะพูดว่า ‘สู้ๆ’ ไม่แน่ใจว่านี่เป็นเรื่องสากล หรือเราได้รับอิทธิพลมาจากญี่ปุ่นที่ใช้คำว่า ‘Fighto!’ ซึ่งมาจากคำว่า ‘Fighting’ แต่อย่าไปพูดกับฝรั่งเชียวล่ะว่า ‘Fighting สู้ๆ นะ’ เพราะมันแปลว่ากำลังต่อสู้
ไม่ได้เป็นคำให้กำลังใจ แม้ว่าเราชาวเอเชีย ทั้งไทย ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ จะนำคำนี้มาใช้และเข้าใจไปในทางเดียวกันว่าเป็นการให้กำลังใจกันก็เถอะ 

แต่เมื่อไม่นาน ในเมืองไทยความหมายของการใช้คำๆ นี้ก็ถูกล้มล้างโดยดาราสาว แตงโม-ภัทรธิดา พัชรวีระพงษ์ ด้วยประโยคเด็ดจนกลายประโยคประวัติศาสตร์ไปแล้วเมื่อเธอตอบโต้คนที่มาคอมเมนต์ให้กำลังใจในไอจีด้วยคำว่า “สู้ๆ นะ” ว่า “สู้กับใคร” 

เออ…มันก็จริงของเธอนะ บางปัญหาที่เราต้องเผชิญ เราอาจไม่ได้ต้องไปต่อสู้กับใคร แม้แต่ตัวเราเอง 

ช่วงมัธยมฯ ต้น ผมเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลของโรงเรียน อย่างแรกเลยต้องต่อสู้กับโค้ช ให้โค้ชรับเป็นนักกีฬาให้ได้ แม้ว่าจะตัวเตี้ยที่สุดในทีมก็ตาม ตามมาด้วยต้องต่อสู้กับแม่ เพราะแม่ไม่อยากให้เป็นนักกีฬา กลัวจะเสียการเรียน เมื่อฝ่าด่านการต่อสู้กับคนอื่นจบลงแล้วก็เหลือการต่อสู้กับตัวเอง ทั้งการต้องตื่นเช้ามาซ้อม หรือการกลับบ้านไปพร้อมความเพลียแต่ยังต้องทำการบ้านให้เสร็จ 

จำได้ว่าครั้งหนึ่งที่ลงแข่ง ผมถูกทีมตรงข้ามฟันศอกเข้าที่ริมฝีปาก วันต่อมาริมฝีปากบวมฉึ่งอัดแน่นไปด้วยหนอง แต่ยังต้องลงแข่งอยู่ แน่นอน…เหตุการณ์ที่เราไม่อยากให้มันเกิดก็เกิดขึ้น ผมโดนฟันศอกซ้ำสองเข้าที่แผลเดิม คุณเอ๊ยยย...ความเจ็บและความขมของหนองมันยากจะบรรยายเลยเชียวแหละ

พอเรียนมหาวิทยาลัย ผมกลับมาเล่นกีฬาอีกครั้ง คราวนี้เป็นมวยไทย แน่นอน…มันมีคู่ต่อสู้ แต่ตราบใดที่ยังไม่ลงแข่ง คุณก็ได้แต่ซ้อมกับกระสอบทรายและโค้ชไปก่อน (คู่ซ้อมผมเป็นนักกีฬาทหารเรือ ตัวสูง 180 ซม.กว่า วงแขนเขาเท่าต้นขาผมเห็นจะได้) ข้อนิ้วและข้อศอกของผมเต็มไปด้วยบาดแผลที่ไม่เคยหายดี เพราะต้องซ้อมทุกวัน และเลือดก็ไหลซิบๆ ทุกวัน เจ็บจนชินมันเป็นอย่างนี้นี่เอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ซ้อมทุกวัน แม้ว่าสุดท้ายแล้วจะไม่มีโอกาสได้ขึ้นชกเลยก็ตาม

แล้วคุณคิดว่านักกีฬามวยที่มีเป้าหมายในการน็อกคู่ต่อสู้ กับนักกีฬากระโดดน้ำหรือยิมนาสติกที่ต้องลงแข่งคนเดียวเวลาลงสนามแข่งขัน พวกเขาจะรู้สึกแตกต่างกันไหมนะ

ในชีวิตเรา มีเรื่องที่จะต้องต่อสู้ฝ่าฟันด้วยกันทั้งนั้น เหมือนกับดาราหนุ่มดาวรุ่งบนปกของเราฉบับนี้ ‘เบนจามิน วาร์นี’ ที่จู่ๆ ก็โด่งดังเป็นที่รู้จักในช่วงเวลาอันสั้น แต่จริงๆ กว่าจะเดินทางมาถึงวันนี้มันยาวนานกว่านั้น กับการต่อสู้ฝ่าฟันในวงการบันเทิงที่สุดท้ายแล้วคู่ต่อสู้ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย เพียงแต่ว่าใครจะโชคดี รู้ช้ารู้เร็วเท่านั้น ส่วนหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในผู้โชคดีไม่กี่คน  

คงเหมือนกับที่แตงโม-ภัทรธิดา พัชรวีระพงษ์ ตั้งคำถามว่า “สู้กับใคร” เธอกวนทีนเหรอ—อาจจะ หรือที่จริงในบางสถานการณ์เราก็ไม่รู้ว่าเราต้องสู้กับใคร มันอาจจะไม่มีคู่ต่อสู้จริงๆ หรือมีอยู่ แต่เราไม่รู้ ดูไม่ออก

การมีคู่ต่อสู้ อย่างน้อยก็ยังพอรู้ว่าจะสู้กับใคร สู้อย่างไร แต่การที่ไม่รู้ว่าต้องสู้ หรือสู้อยู่กับใคร—คู่ต่อสู้หรือตัวเอง มันคงเคว้งคว้างและเจ็บปวดกว่าสู้แล้วแพ้เสียอีก

สันติชัย อาภรณ์ศรี

บรรณาธิการบริหาร